Στην μνήμη του Δημήτρη Πέτρου και του Ιωάννη Μπλέτσια
Υπάρχουν ημερομηνίες που περνούν στο ημερολόγιο και χάνονται μέσα στον χρόνο. Υπάρχουν όμως και ημερομηνίες που μένουν. Η 5η Σεπτεμβρίου είναι μία από αυτές.
Μια ημέρα που θα κουβαλά για πάντα δύο ονόματα: Ιωάννης Μπλέτσιας και Δημήτρης Πέτρου.
Δύο αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας. Δύο άνθρωποι που αγάπησαν τον ουρανό και αφιέρωσαν την ζωή τους στην αποστολή και στο καθήκον.
Ήταν 5 Σεπτεμβρίου 2026. Στην Τανάγρα, εκεί όπου τα βλέμματα ήταν στραμμένα ψηλά για να θαυμάσουν τα αεροσκάφη και τους ανθρώπους που τα πετούν, ένα F-4E Phantom II της 338 Μοίρας της 117 Πτέρυγας Μάχης βρισκόταν στον αέρα.
Μέσα στο Phantom βρίσκονταν ο Επισμηναγός Ιωάννης Μπλέτσιας, 40 ετών, και ο Σμηναγός Δημήτριος Πέτρου, 37 ετών.
Στις 14:55, το αεροσκάφος κατέπεσε νοτιοανατολικά της 114 Πτέρυγας Μάχης.
Ο Ιωάννης και ο Δημήτρης δεν γύρισαν πίσω.
Eκεί όπου λίγες στιγμές νωρίτερα ακουγόταν ο εκκωφαντικός ήχος των κινητήρων του Phantom, έμεινε μια σιωπή που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.
Πίσω από τις στολές, τους βαθμούς και τα μαχητικά αεροσκάφη υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες που περιμένουν. Υπάρχουν συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι. Υπάρχουν όνειρα, σχέδια και εκείνο το απλό «να γυρίσεις καλά» που συνοδεύει κάθε άνθρωπο που απογειώνεται και γίνεται προσευχή μέχρι να ξαναπατήσει στην γη.
Εκείνη την ημέρα, δύο αεροπόροι δεν επέστρεψαν. Μαζί με τους ανθρώπους τους πένθησε ολόκληρη η οικογένεια της Πολεμικής Αεροπορίας.
Το F-4 Phantom δεν είναι ένα οποιοδήποτε αεροσκάφος για την ελληνική αεροπορική οικογένεια. Για δεκαετίες υπηρέτησε στους ελληνικούς ουρανούς και συνδέθηκε με γενιές αεροπόρων. Πίσω όμως από κάθε αεροσκάφος που βλέπουμε να περνά πάνω από τα κεφάλια μας υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που εκπαιδεύονται αμέτρητες ώρες, που γνωρίζουν τις απαιτήσεις της αποστολής τους και που μπαίνουν στο κόκπιτ έχοντας πλήρη επίγνωση της ευθύνης που αναλαμβάνουν.
Ο Ιωάννης Μπλέτσιας και ο Δημήτρης Πέτρου ήταν δύο από αυτούς.
Γι' αυτό, η μνήμη τους δεν πρέπει να περιοριστεί στην είδηση μιας τραγικής ημέρας. Δεν είναι απλώς «οι δύο πιλότοι του Phantom που έπεσε στην Τανάγρα».
Έχουν ονόματα.
Ιωάννης Μπλέτσιας.
Δημήτρης Πέτρου.
Αυτά τα ονόματα αξίζει να επαναλαμβάνονται.
Κάθε χρόνο, κάθε 5η Σεπτεμβρίου, ας μη θυμόμαστε μόνο την πτώση ενός Phantom. Ας θυμόμαστε τους δύο ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα σε αυτό. Δύο αεροπόρους που φόρεσαν το εθνόσημο και έκαναν τον ουρανό δεύτερο σπίτι τους.
Επίσης, ας θυμόμαστε πως πίσω από κάθε σχηματισμό που περνά στον ουρανό, πίσω από κάθε εκπαιδευτική πτήση και κάθε αποστολή, βρίσκεται ένας άνθρωπος που κάποιος περιμένει να επιστρέψει.
Η μνήμη είναι ένας τρόπος να κρατάμε έναν άνθρωπο κοντά μας. Όσο αναφέρονται τα ονόματά τους, όσο οι συνάδελφοί τους τούς θυμούνται και όσο οι νεότεροι μαθαίνουν ποιοι ήταν, ο Ιωάννης και ο Δημήτρης θα εξακολουθούν, με έναν διαφορετικό τρόπο, να πετούν.
Κάθε 5η Σεπτεμβρίου, όταν σηκώνουμε το βλέμμα στον ουρανό και ακούμε μακριά τον ήχο ενός μαχητικού, ας τους αφιερώνουμε για μια στιγμή την σκέψη μας.
Στον Επισμηναγό Ιωάννη Μπλέτσια.
Στον Σμηναγό Δημήτριο Πέτρου.
Δύο αεροπόρους που εκείνη την ημέρα δεν επέστρεψαν στην βάση τους.
5 Σεπτεμβρίου 2026.
Δύο ονόματα χαραγμένα για πάντα στη μνήμη της Πολεμικής Αεροπορίας.
Αθάνατοι.
Καλές πτήσεις στους αιώνιους ουρανούς.
