Η αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας απαιτεί πρωτίστως εθνοκεντρική αντίληψη συμπαγή εθνικά ανακλαστικά και Εθνική Συνοχή.
Η αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας απαιτεί πρωτίστως εθνοκεντρική αντίληψη συμπαγή εθνικά ανακλαστικά και Εθνική Συνοχή.
Αυτό έρχεται σε πλήρη αντιπαράθεση με το μεταμοντέρνο μετα -εθνικό πολυπολιτισμικό παράδειγμα του Δυτικού Εθνους -Κράτους στον 21ο αιώνα.
Όπερ σημαίνει πως η Ελλάδα καλείται να σφυρηλατήσει εκ νέου μια Εθνο -πολιτισμική Συνοχή βασισμένη στα θεμέλια της διαχρονικής της Πολιτισμικής Παρακαταθήκης, λειτουργώντας ως το Επίκεντρο ενός Διακριτού Πολιτισμικού Δυτικοκεντρικού Άξονα και όχι ως η Απόληξη μιας παρακμιακής αποτυχημένης Αντι-Δυτικής ψευδοπλουραλιστικής και τριτοκοσμικής αντίληψης που διαβρώνει και υπονομεύει πλέον τη Δύση εκ θεμελίων.
Για να επιβιώσει το Ελληνικό Έθνος- Κράτος απαιτούνται τα ενεργά ανακλαστικά του Ελληνικού Έθνους τα οποία υφίστανται στις τρισχιλιετείς ρίζες του.
Η Ύπαρξη του Προ-Νεωτερικού Εθνικισμού
Στο έργο του Nations: The Long History and Deep Roots of Political Ethnicity and Nationalism ο περίφημος Azar Gat αναφέρθηκε στον προ- νεωτερικό εθνικισμό που εδράζεται στη βαθιά πολιτισμική διασύνδεση των κοινοτήτων που συγκροτούν τα Έθνη.
Τώρα αν κάποιοι επιζητούν να νοηματοδοτήσουν την εθνική ταυτότητα μόνο με νεωτερικά στοιχεία του έθνους κράτους, καλό θα είναι:
Πρώτον : Να ανατρέξουν στον ίδιο τον Gellner για τα Αρχαία Έθνη και ιδίως στον Anthony Smith που διαχωρίζει τα Αρχαία Έθνη απ την εξελικτική διαδικασία του Έθνους Κράτους.
Δεύτερον: Να αναγνωρίσουν τον Αντι-Ιστορικό χαρακτήρα ιδίως της μετεξέλιξης των νεωτερικών θεωριών του Εθνικισμού σε μετα- νεωτερικά θεωρήματα καθώς το πρωτεύον για τους συγκεκριμένους ταγούς ήταν η Εθνο- Αποδόμηση για πολιτικούς σκοπούς.Όπερ σημαίνει τη διάλυση του νεωτερικού αστικού κράτους της Δύσης που σφυρηλατήθηκε κατα την άποψή τους απ το εθνικιστικό ρεύμα της Γαλλικής Επανάστασης και αναπαρήγαγε τη κυρίαρχη εθνικιστική ιδεολογία.
Αξίζει να σημειωθεί οτι:
Τα κυρίαρχα μετα -νεωτερικά προτάγματα από Δυτικούς μαρξιστές θεωρητικούς ( Arnold, Gellner) τη Σχολή της Φρανκφούρτης ( Horkheimer Marcuse) και απ τους ταγούς της Αποδόμησης (όπως οι Derrida Foucault Althusser που αναφέρονται στην αναπαραγωγή εθνικιστικών συμβόλων και "μύθων" προς διαιώνιση του καπιταλισμού και του αστικού κράτους έγιναν κυρίαρχα ως αντίβαρο εντός της Δύσης στη διάρκεια της ιδεολογικής αντιπαράθεσης του Ψυχρού Πολέμου..Ήταν πολιτικώς εργαλειοποιημένα με απώτερο στόχο είτε τη καθολική επικράτηση ενός ευρωκεντρικού σοσιαλιστικού μοντέλου, μια κοσμοθέαση με έντονα στοιχεία τροτσκισμού και ουτοπισμού είτε το ασαφές ενδιάμεσο στάδιο "αυτού που θα έρθει" του l avenir κατά τον Derrida..
Οι θεωρήσεις αυτές:
Αγνόησαν την ύπαρξη του Εθνικισμού στις διάφορες μορφές του στη Δυτική Ευρώπη από το 15ο αιώνα: Προτεσταντικός Εθνικισμός στην Αγγλία την εποχή των Τυδώρ, Χουσίτες στη Τσεχία, Εθνικισμός στην Ολλανδία και διαχωρισμός με τη Γερμανική Παράδοση κ.α Συνολικά αγνοήθηκε ο Εθνικισμός στη Δύση κατά τον Μεσαίωνα, ενώ αγνοήθηκε πλήρως και το Ελληνικό Εθνικιστικό παράδειγμα στην Ανατολή και δη του Βυζαντίου τόσο απ τον 11ο αιώνα κ εντεύθεν όσο και από το ισχυρό Ελληνορωμαϊκό Πατριωτικό Παράδειγμα απ τον 5ο αιώνα.Για τη Διασύνδεση αυτή μεταξύ Ρωμαίων και Ελλήνων αλλά και τον Πατριωτισμό στην Ύστερη Αρχαιότητα αξίζει το κορυφαίο έργο του Paul Veyne L'Empire greco-romain.
Η αναφορά των μεταμοντέρνων ταγών αγνοεί την έννοια του Εθνικισμού/Πατριωτισμού στα Αρχαία Έθνη όπως στους Έλληνες στους Εβραίους στους Κινέζους στους Ιάπωνες ή τους Πέρσες..
(Για τον Ελληνικό Εθνικισμό στη Κλασσική Εποχή αξίζουν τα μνημειώδη έργα των Droysen Burckhardt Hammond ενώ για το Βυζάντιο τα κλασικά έργα των Vassiliev Runciman και John Bagnell Bury ιδίως για την όσμωση των εννοιών Romanitas και Ελληνισμού στη διαμόρφωση του Βυζαντινού Εθνικισμού/Πατριωτισμού)
Για τη παρανόηση που υφίσταται μεταξύ Πατριωτισμού και Εθνικισμού..
Σχεδόν ταυτόσημες έννοιες από τον 18o αιώνα ως το 1945..
Το περίφημο Orwellian Shift
Το 1945 ο George Orwell στο περίφημο Notes on Nationalism κάνει τον διαχωρισμό μεταξύ Πατριωτισμού και Εθνικισμού αναφέροντας οτι ο Πατριωτισμός έχει αμυντική έννοια ενώ ο Εθνικισμός επιθετική ταυτιζόμενος με την απόκτηση ισχύος.
Έκτοτε οι έννοιες αυτές αποκτούν διαφορετικό νόημα.
Είναι προφανές το τι τραυματικό αποτύπωμα άφησε το ολοκληρωτικό παράδειγμα κυρίως του Γερμανικού Ναζισμού και δευτερευόντως του Ιαπωνικού Μιλιταρισμού στη πρώτη μεταπολεμική γενιά..
Έντιμοι θεωρητικοί αποπειράθηκαν να εξηγήσουν το φαινόμενο κ να το ερμηνεύσουν άλλοι όμως λόγω ιδεολογικής στράτευσης επιδόθηκαν σε αποδομητικές χαλκεύσεις της Ιστορίας.
Στη Γερμανία επεβλήθη ο λεγόμενος "Συνταγματικός Πατριωτισμός" (Verfassungspatriotismus) μια κατασκευή που αποσυνέδεε το γερμανικό έθνος απ την εθνική του συγκρότηση και αποτελούσε ένα ασαφές ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ εθνικής κουλτούρας και κοσμπολίτικου πλουραλισμού.
Σταδιακά αυτό το μοντέλο υποβοηθούμενο από θεωρήσεις του ευρωπαϊκού θεσμισμού από τον Γιούργκεν Χάμπερμας έγινε κυρίαρχο στη δεκαετία του 90 κ έπειτα..διανθιζόμενο με στρεβλωτικές μεταμοντέρνες λογικές των θεωριών ενσωμάτωσης (inclusion theories) σε Φιλελεύθερες Δημοκρατίες.
Ως εκ τούτου, επιχειρήθηκε και στην Ελλάδα ένας μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας σε μια μεταμοντέρνα εκδοχή με κατασκευή ψευδοπροτύπων και εργαλειοποιημένων αφηγημάτων που στερούνται ιστορικής αληθείας και ουσιαστικού νοήματος κυρίως βγαλμένων απ την ολοκληρωτική και ισοπεδωτική εργαλειοθήκη των επιγόνων του Πολιτισμικού Μαρξισμού, γεγονός που εν τέλει οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πολυδιάσπαση στην αποδιοργάνωση και δυνητικά στη διάλυση της εθνικής συνοχής.
Όλα αυτά σε Μεγάλες Περιόδους Ειρήνης αντιμετωπίζονται ως Φιλοσοφικές Αντιπαραθέσεις Επαναδιαμόρφωσης του Οικονομικοκοινωνικού και Πολιτικού Πλαισίου.
Σε περιόδους Κρίσης όμως το μέγα δίλημμα της Επιβίωσης, βγαίνει στην επιφάνεια και αναζητείται η συλλογική εθνική ταυτότητα ως Ασπίδα έναντι πολλαπλών απειλών..
Όταν η γειτονική Τουρκία επενδύει στη Ταυτότητα του λεγόμενου Her Türk asker doğar ήτοι Κάθε Τούρκος είναι Στρατιώτης και στον Οθωμανικό Πανισλαμισμό ( Osmanlılık), όπερ μεθερμηνευόμενον στη μείξη του Νεοτουρκικού και Κεμαλικού Εθνικισμού και του Οθωμανισμού του Αβδούλ Χαμίτ με Αιχμή του Δόρατος το Ισλάμ, Η Απάντηση δεν δύναται να επιτύχει ως Μετα εθνικό Μετα -δυτικό Μεταμοντέρνο Κοινωνιοκεντρικό Μοντέλο.
Αυτό ακριβώς που ονόμασε ο Νταβούτογλου στο Στρατηγικό Βάθος ως Στοιχείο Εθνών που φθίνουν..
Η Ελληνοτουρκική Αντιπαράθεση έχει αλλάξει επίπεδο...
Έπανέρχεται σ αυτό που διαχρονικά ήταν:
Μια Χιλιετής Αντιπαράθεση Πολιτισμού έναντι Ορδής..
Σημειωτέον οτι η Ορδή δεν αντιμετωπίζεται μόνο με τον παραδοσιακό τρόπο Πολέμου...
Αντιμετωπίζεται με ολιστικό τρόπο όπως έκανε ο Ταμερλάνος το 1402 στον Βαγιαζήτ στην Άγκυρα..Με Ψυχολογικές Επιχειρήσεις Παράλυσης..
Όπως ο Αλέξιος Κομνηνός εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων στο Φιλομήλιο..με το καινοτομικό Κοίλο Τετράγωνο των Συνδυασμένων Όπλων..παραλύοντας τις Δυνητικές Επιλογές των Σελτζούκων επί του Πεδίου..
Όπως δίδαξε η Βυζαντινή Υψηλή Στρατηγική που εδραζόταν πρωτίστως στη γνωσιακή πτυχή του Πολέμου και στη συντριβή του εχθρικού μοντέλου λήψης αποφάσεων..
Στη Σύγχρονη Εποχή τέτοιες επιχειρήσεις, Psy Ops ονομάζονται πιο εξειδικευμένα Triple Negative Effect-Heat of Death Narratives ,Cognitive Paralysis Triggering ως αναπόσπαστσ κομμάτια του Strategic Paralysis Ops..
Η Ιστορία είναι Οδοδείκτης.
