Όλοι όσοι αγαπάμε τα παιδιά νιώσαμε σφίξιμο στις ψυχές μας, όταν είδαμε κάποιες από τις εικόνες, που είχαν κρεμαστεί σε έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης αποτελούσαν, στην ουσία, έργα τέχνης που προσβάλλουν την πίστη μας και τον πολιτισμό μας.

Ἐπειδή οἱ ἀνθρώπινες εὐκολίες ξεπέρασαν τὰ ὅρια, ἔγιναν δυσκολίες. Πλήθυναν οἱ μηχανές, πλήθυνε ὁ περισπασμός, ἔκαναν καὶ τὸν ἄνθρωπο μηχανή, καὶ τώρα οἱ μηχανές καὶ τὰ σίδερα κάνουν κουμάντο καὶ τὸν ἄνθρωπο. Γι' αὐτὸ ἔγιναν καὶ οἱ καρδιές τῶν ἀνθρώπων σιδερένιες.

Ρώτησε κάποιος τον Αββά Αντώνιο, λέγοντας: – «Τι να τηρήσω, για να είμαι αρεστός στον Θεό;».

– Γέροντα, σκέφτομαι συνέχεια τὸ σφάλμα μου ποὺ σᾶς στενοχώρησε καὶ μὲ πιάνει λύπη.

Ο ίδιος ο Αββάς Αντώνιος, ατενίζοντας στο βάθος των κρίσεων του Θεού, ρώτησε:

Όταν οι άνθρωποι ζητούν δικαιοσύνη, είναι ανάγκη να σκέπτονται και να συνειδητοποιούν τι ζητούν και από ποιον το ζητούν.

Εύχομαι η Παναγία μας να έλθη στο σπιτάκι σου και να σας χαρίση την χάριν Της – την αγάπην Της – την ειρήνην Της – την χαράν Της και την υγείαν σας.

Αυτές τις ημέρες εισερχόμεθα στο μεγάλο πνευμα­τικό στάδιο της ευλογημένης Αγίας Τεσσαρακοστής. Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι μία περίο­δος κατανυκτική, περίοδος για μετάνοια, για δάκρυα, για αλλαγή του ανθρώπου, για ένα καινούργιο σταθμό στην πνευματική ζωή.

Ο άγιος Αββάς Αντώνιος, διαμένοντας κάποτε στην έρημο, βρέθηκε σε ακηδία και σε πολύ σκοτείνιασμα των λογισμών του. Έλεγε λοιπόν στον Θεό:

Εκείνοι που διακρίνονται δια την ταπεινοφροσύ­νην των και την υποταγήν των εις τον Θεόν.

Ὅσο πιὸ πολλὰ ἀγαθὰ ἀποκτοῦν σήμερα οἱ ἄνθρωποι, τόσο πιὸ πολλὰ προβλήματα ἔχουν. Οὔτε τὸν Θεὸ εὐχαριστοῦν γιὰ τὶς εὐεργεσίες Του, οὔτε τὴν δυστυχία τῶν συνανθρώπων τους βλέπουν, γιὰ νὰ κάνουν καμμιὰ ἐλεημοσύνη. Σπαταλοῦν καὶ δὲν σκέφτονται τὸν ἄλλον ποὺ δὲν ἔχει νὰ φάη.

  Ὁ παπά-Ἐφραιμ Κατουνακιώτης γεννήθηκε τὸ 1912 στὸ Ἀμπελοχώρι Θηβῶν. Ὁ πατέρας τοy ὀνομάζονταν Ἰωάννης Παπανικήτας καὶ ἡ μητέρα τοῦ Βικτορία. Ὁ Γέροντας εἶχε σὰν κοσμικός το ὄνομα Εὐάγγελος. Τελείωσε τὸ Γυμνάσιο ἀλλὰ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἔκλεινε στὸν Εὐάγγελο τὶς κοσμικὲς θύρες τῆς...

Τίποτε δεν προκαλεί μεγαλύτερη σύγχυση όσο η πολυλογία και τίποτε δεν είναι πιο πρόστυχο από τη γλώσσα που δεν συγκρατείται, γιατί αυτή μπορεί να καταστρέψει την ήρεμη κατάσταση της ψυχής.

Γέροντα, ὅταν κανεὶς δὲν πηγαίνη καλὰ στὸν ἀγώνα του, εἶναι σωστὸ νὰ λέη: «Τέτοιος εἶσαι καὶ θὰ εἶσαι. Τίποτε καλύτερο δὲν περιμένω ἀπὸ σένα»;

Έλεγαν για τον αββά Τιθόη, ότι αν δεν κατέβαζε γρήγορα τα χέρια όταν στεκόταν για να προσευχηθεί, ο νους του αρπαζόταν προς τον ουρανό σε έκσταση. Όταν λοιπόν συμπροσευχόταν με αδελφούς, φρόντιζε να κατεβάζει γρήγορα τα χέρια του, για να μην αρπαγεί ο νους του και ξεχαστεί στην προσευχή.

Η διακριτική άσκηση, μαζί με την ταπείνωση και την αγάπη, πολύ γρήγορα και με λιγότερο σωματικό κόπο αγιάζει τον άνθρωπο.

Αν κάποιος θεληματικά παρέλειπε τον Γέροντα Συμεώνη και την ανάμνηση της πνευματικής του ζωής παρέδιδε στη λήθη, φυσικά δεν θ’ απέφευγε την κατηγορία της αδικίας και του φθόνου σαν άνθρωπος που δεν θέλει να επαινεί αυτά που αξίζει να επαινεθούν, ούτε να παρουσιάσει για μίμηση τα αξιαγάπητα σ’...

-Γέροντα, γιατί πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐνῶ τὰ ἔχουν ὅλα, νιώθουν ἄγχος καὶ στενοχώρια;

Ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν, ῥῦσαι ἡμᾶς, τῆς φοβερᾶς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῇς, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν· καὶ κατάπεμψον ἡμῖν, πλούσια τὰ ἐλέη σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου μόνε Φιλάνθρωπε.

Την ιστορία μας την διηγήθηκε ο αββάς Κυριακός και αφορά τον αββά Στέφανο, τον Γέροντα του. Όταν ασκήτευε στον Μαλωχά* – είναι ένας τόπος σε χαράδρα, δύσβατος, σχεδόν αδιάβατος· πήγα κάποτε κι εγώ, απέχει από το άγιο Όρος σαράντα φοβερά δυσκολοπέραστα μίλια – έσπειρε, λέει, ο Γέροντας βότανα** για...